Tussen 1948 en 1951 legde de Tsjechoslowaakse geheime dienst StB op een paar honderd meter vóór de Boheems-Beierse grens een tiental nepgrenzen aan, met echte slagbomen en Amerikaans-Duits ogende douanekantoren. Vluchtelingen moesten geloven dat ze al in het Vrije Westen waren. Buiten adem en nog stijf van de adrenaline vertelden die honderduit over wie hen had geholpen, wie nog meer van plan was te vluchten en hoezeer ze het communisme haatten. Vervolgens werd hun gevraagd een protocol te ondertekenen, dat kort daarop als bewijslast tegen hen werd gebruikt nadat de StB’ers hun verteld hadden dat ze nog steeds op Tsjechoslowaakse grondgebied waren. Toch werden ze wegens illegale grensoverschrijding gearresteerd, ook al hadden ze nooit een voet op Beierse bodem gezet. Tientallen van hen verdwenen jarenlang in kampen en gevangenissen. De slachtoffers bleven hun hele leven wroeging houden omdat ze, in hun opwinding over het idee dat ze het Vrije Westen hadden bereikt, de namen van hun familieleden en vrienden aan de StB hadden verraden.
